Vandaag snel boodschappen gedaan en dan zelf naar de dokter. Mijn bloed werd getrokken om na te gaan of er geen onderliggende oorzaak is van het nachtzweten. Heel vervelend vind ik dat, badend in het zweet wakker worden en dan een andere pyjama moeten aandoen om vervolgens volledig wakker in bed te kruipen en naar het plafond te liggen staren.
De dokter vermoedt dat er geen onderliggende oorzaak zal zijn en denkt dat het door de gebeurtenissen van de laatste weken is. Toch kreeg ik het gevoel dat ik serieus werd genomen en ze heeft wel zeker een half uur naar mij geluisterd. Dat alleen al deed deugd.
Na de dokter richting UZ. Ik vond dat ze er goed uitzag ook haar moraal zat goed. Rosemie was er voor een babbel en ik had de indruk dat ze rustiger was. Ook al had ze wel een hoge bloeddruk. De verpleging is er super vriendelijk. Misschien is het wel goed dat ze hier uit de omgeving is. Ze kan haar dan niet druk maken over alle dingen die rond haar gebeuren en die ze misschien anders wil.
Rond 5 uur ben ik naar huis gegaan om te koken voor de kids en mijn vader. Deze ochtend al alles klaar gesteld dus we hadden snel gegeten. Morgen ga ik langs met de kinderen, ik hoop dat ze niet te erg schrikken van dat centraal infuus in haar nek. Is wel wat een vreemd zicht.
10 juni opname ziekenhuis
We werden verwacht op K12. Haar grootste zorg was toch dat ze geen kamer alleen zou hebben en natuurlijk was er dan ook geen vrij. Wel beloofde de hoofdverpleegster dat ze de eerste op de lijst stond als er een kamer vrij kwam...
We kamen terecht op het negende verdiep, kamer 1911 bij een Russische dame. Niet dat ik iets heb tegen Russische dames maar ik zag onmiddellijk dat dit niet de meest ideale situatie was. De kamer stond vol met lege PET flesjes, een verzamelwoede? Toen de poetsvrouw kwam poetsen hoorde ik aan haar manier van doen dat ook het toilet een fiasco was. Mijn moeder die zo gesteld is op orde en netheid... Rond 13 uur vroeg mijn mama om naar het nieuws te kijken en of ze daar een probleem mee had.... Ze reageerde niet het meest enthousiast... pfff
Rond 14 u 30 kwamen ze haar halen voor een centraal infuus. Omdat dit wel een tijdje kon duren, raadde de verpleegster me aan om niet te wachten. Ik moest sowieso rond half vier weg om de kinderen te halen. Het infuus plaatsen duurt op zich niet zo lang maar blijkbaar moest een foto worden genomen om te controleren of alles goed zat en dat kon toch wel even duren.
Op de terugweg naar Bredene, rond 17 uur, kreeg ik telefoon dat het infuus goed gestoken was en nog veel belangrijker dat ze haar kamer alleen had. Wat was ik blij voor haar.
Katrien
We kamen terecht op het negende verdiep, kamer 1911 bij een Russische dame. Niet dat ik iets heb tegen Russische dames maar ik zag onmiddellijk dat dit niet de meest ideale situatie was. De kamer stond vol met lege PET flesjes, een verzamelwoede? Toen de poetsvrouw kwam poetsen hoorde ik aan haar manier van doen dat ook het toilet een fiasco was. Mijn moeder die zo gesteld is op orde en netheid... Rond 13 uur vroeg mijn mama om naar het nieuws te kijken en of ze daar een probleem mee had.... Ze reageerde niet het meest enthousiast... pfff
Rond 14 u 30 kwamen ze haar halen voor een centraal infuus. Omdat dit wel een tijdje kon duren, raadde de verpleegster me aan om niet te wachten. Ik moest sowieso rond half vier weg om de kinderen te halen. Het infuus plaatsen duurt op zich niet zo lang maar blijkbaar moest een foto worden genomen om te controleren of alles goed zat en dat kon toch wel even duren.
Op de terugweg naar Bredene, rond 17 uur, kreeg ik telefoon dat het infuus goed gestoken was en nog veel belangrijker dat ze haar kamer alleen had. Wat was ik blij voor haar.
Katrien
9 juni het weekend voor de opname
Morgen is het zo ver. De start van de oorlog tegen de monsters.
Ik ben blij dat het wachten voorbij is. Een week aansterken in het ziekenhuis en dan uiteindelijk de verlossende operatie.
Alles is georganiseerd voor deze week om eten te voorzien voor mijn vader en ook de was ga ik regelmatig meenemen zodat iedereen in de beste omstandigheden deze moeilijke periode kan doorstaan. Al 37 jaar hebben mijn ouders alles gedaan voor mij wat ze konden, nu is het mijn beurt.
Dinsdag ga ik toch even langs bij de dokter. Bijna elke nacht word ik wakker badend in het zweet. Stress? Of is er iets meer aan de hand... wil natuurlijk ook niet doemdenken maar moet toegeven dat dit alles me angstig maak. Vroeger stond ik nergens bij stil maar nu....
Katrien
Ik ben blij dat het wachten voorbij is. Een week aansterken in het ziekenhuis en dan uiteindelijk de verlossende operatie.
Alles is georganiseerd voor deze week om eten te voorzien voor mijn vader en ook de was ga ik regelmatig meenemen zodat iedereen in de beste omstandigheden deze moeilijke periode kan doorstaan. Al 37 jaar hebben mijn ouders alles gedaan voor mij wat ze konden, nu is het mijn beurt.
Dinsdag ga ik toch even langs bij de dokter. Bijna elke nacht word ik wakker badend in het zweet. Stress? Of is er iets meer aan de hand... wil natuurlijk ook niet doemdenken maar moet toegeven dat dit alles me angstig maak. Vroeger stond ik nergens bij stil maar nu....
Katrien
3 juni afspraak bij professor Ceelen
Opnieuw een ritje naar het UZ van Gent.
Gisteren wel een ontspannend communiefeestje gehad maar vandaag opnieuw de harde realiteit.
We werden om kwart voor drie verwacht, maar konden pas binnen gaan om half vier. Hij wil toch nog eens overleggen met een oncoloog gynaecologie of het toch niet beter is om eerst chemo te geven. Dan zou de operatie worden uitgesteld. pfff... mijn hoofd was nu echt geprogrammeerd op 18 juni!! Er wordt uiteindelijk toch beslist om eerst te opereren en nadien chemo te geven. Ik ben blij, het idee dat ze nog langer met dat monster in haar buik moet lopen, vind ik een hele nare gedachte!!!
Voor de operatie zou ze dringend wat moeten bijkomen, zei de professor maar dat is niet zo evident. Dus werd er beslist dat ze een week vroeger binnenkomt om met een baxter te liggen. De kans op complicaties stijgt aanzienlijk als je te zwak bent en dat moeten we kost wat kost vermijden.
10 juni wordt ze dus opgenomen om een week later geopereerd te worden. Het komt steeds dichterbij en ik voel ook wel aan haar dat ze het heel moeilijk heeft.
Katrien
Gisteren wel een ontspannend communiefeestje gehad maar vandaag opnieuw de harde realiteit.
We werden om kwart voor drie verwacht, maar konden pas binnen gaan om half vier. Hij wil toch nog eens overleggen met een oncoloog gynaecologie of het toch niet beter is om eerst chemo te geven. Dan zou de operatie worden uitgesteld. pfff... mijn hoofd was nu echt geprogrammeerd op 18 juni!! Er wordt uiteindelijk toch beslist om eerst te opereren en nadien chemo te geven. Ik ben blij, het idee dat ze nog langer met dat monster in haar buik moet lopen, vind ik een hele nare gedachte!!!
Voor de operatie zou ze dringend wat moeten bijkomen, zei de professor maar dat is niet zo evident. Dus werd er beslist dat ze een week vroeger binnenkomt om met een baxter te liggen. De kans op complicaties stijgt aanzienlijk als je te zwak bent en dat moeten we kost wat kost vermijden.
10 juni wordt ze dus opgenomen om een week later geopereerd te worden. Het komt steeds dichterbij en ik voel ook wel aan haar dat ze het heel moeilijk heeft.
Katrien
Abonneren op:
Posts (Atom)