operatie afgelopen

Dag iedereen

Vandaag is mijn mama rond een uur of half vijf naar de OK gebracht.  Vanavond eerst gebeld naar de afdeling waar ze ligt en daar wisten ze te vertellen dat de operatie afgelopen was.  Na een uurtje mocht ik bellen naar de ontwaakkamer.  Daar wist de verpleegster me te vertellen dat ze net wakker was.

Ik hoorde haar vragen of ze me aan de lijn wilde maar ze wou het liever niet... Ze had te veel pijn om te praten.  Alles was wel stabiel.

Ik hou jullie op de hoogte.

Groetjes
Katrien

life sucks sometimes

27 februari een zware dag

Vandaag wachtte ik hoopvol op een telefoontje van dokter Bontinck.  Het vijfde lesuur was net gedaan en ik had een springuurtje.  Op weg naar mijn auto kreeg ik telefoon.  Geen goed nieuws.  De beslissing is gevallen om de stoma terug te plaatsen omdat dit een onhoudbare, onmenselijke situatie is.  De grond viel weg van onder mijn voeten.

Ik ben naar mijn mama gegaan om het nieuws te vertellen.  Ze heeft het vrij goed opgenomen maar ik weet natuurlijk niet wat er in haar hoofd omgaat.  Momenteel zit ze zo op het einde van haar Latijn dat ze weet dat het zo niet verder kan.  Wat de stoma verder zal betekenen kunnen we nog niet inschatten. Aanvankelijk zag ik het als een hypotheek op haar leven maar ik weet dat we verder moeten, we kunnen niet anders.

We gaan leren om zelf een plaat te leren leggen zodat ze toch een aantal dagen met ons mee kan naar zee bijvoorbeeld.  We gaan deze drempel over moeten.

Ze moest onmiddellijk binnen gaan, morgen wordt ze al geopereerd omdat professor Ceelen in verlof gaat en de operatie zelf wil doen.   Ik weet nog geen details maar van zodra ik meer weet hou ik jullie op de hoogte.

Bedankt Ann, Marijke en Chris voor de morele ondersteuning.  Ook aan Christine en Tine die me op het werk opgevangen hebben na het horen van dit slechte nieuws.

Groetjes
K

het zou geen kwaad kunnen dat bepaalde mensen dit eens lezen!!!

26 februari de vermoeidheid eist zijn tol...

Twee nachten amper slapen maakt een mens klein, de moraal zit beneden alle peil...

Vandaag terug in Deinze geweest, ik moest even naar de kapper maar zat er niet ontspannen want eigenlijk is het niet verantwoord dat mijn mama alleen is.  Toen ik op de terugweg was dacht ik de psychologe van het ziekenhuis te bellen om te zeggen dat de moraal echt onder nul zat maar bij nader inzien heb ik dokter Bontinck gebeld.

Ze was op operatiezaal en kreeg eerst een verpleegster aan de lijn, toen ze de naam van  mijn mama  hoorde wou ze met me spreken, het toestel werd op speaker geplaatst en ik heb de toestand uitgelegd.  Ik vind momenteel dat dit mensonwaardig is en dit kan niet zo verder.  Door de fistel komt alle stoelgang vaginaal wat zorgt voor irritatie en pijn.  Je kan ook niets spontaan ophouden waardoor je dag en nacht gekluisterd bent aan het toilet.  Dit kan zo niet verder!! 

Ik wil nogmaals iedereen die zich inzet bedanken want ze is echt niet in staat om alleen te zijn, ze zit er COMPLEET door!!! De kleinste dingen maken een groot verschil.  Jullie zijn allemaal schatten en ik weet niet hoe ik jullie ooit kan bedanken!!!  Ik vertrek 4 maart naar Barcelona en het is echt met lood in mijn schoenen.  Ik hoop dat er een oplossing is of toch een vooruitzicht.  

De frustratie is bij mij het grootst omdat ik niets kan doen waardoor ze zich beter voelt.  Ik hoop dat mijn telefoontje van deze voormiddag een verschil heeft gemaakt want dit is zowat het enige wat ik kan doen.  De verpleegster van het wit geel kruis zei dat ik er goed aan deed om te bellen ze zei dat dit is een onhoudbare situatie is! 

Ik hoop jullie morgen avond beter nieuws te kunnen geven!!!

Groetjes

K.